Het publiciteitsdingetje is af! Zie hier het resultaat van het noeste knip- en plakwerk: My first trailer. Mocht je me een warm hart toedragen, zet hem dan op je site of op je hyves of elders neer. Ja, ja, wat een goed idee!
Voorts heb ik goed nieuws! Het wordt koud en guur en regenachtig de komende dagen (dat was nog niet het goede nieuws). Wil je De weekenden waren voor haar kopen? Dan hoef je niet naar buiten! En toch hoef je geen verzendkosten te betalen.
Hoe kan dat nu?
Nou, het boek is was (zeer) tijdelijk namelijk *zonder verzendkosten* te bestellen, voor € 15,95. [let op: óók voor andere landen! Het is echt feest] Dan zet ik er (indien gewenst) nog iets leuks in ook. Dus zoek je nog een leuk cadeau voor Sinterklaas of kerst of iemands verjaardag of voor gewoon, voor jezelf, of voor een ander, of voor iemand die Maya heet, of Frederieke, of voor je vader?
Bestel het boek dan
vóór woensdag 09.25 uur met een mailtje naar deweekendenwarenvoorhaar@gmail.com. Met graag in het subject 'Bestelling via DWWVH', en in het mailtje je naam, adres, postcode en woonplaats, en wat je eventueel als opdracht wilt. Je krijgt een acceptgiro thuis.
Let op! Eerder had ik een webformulier staan dat helemaal niet goed werkte (potjan). Als je via dat formulier hebt besteld, kun je me dan alsnog een mailtje sturen?
Ik ga dan flink aan de slag en jij hebt het boek dit weekend dan in huis.
Jolly good! :-)
De herfst kwam dit jaar nogal onaangekondigd. Natuurlijk had ik op de kalender kunnen zien dat het oktober was geworden. Natuurlijk had ik de bladeren langzaam van kleur kunnen zien veranderen, de weerman op televisie het kunnen horen zeggen. Maar in de 32 herfsten die ik eerder in mijn leven meemaakte, kreeg ik altijd tijd om even te wennen. Nu voelde ik op een avond ineens de striemende kou van de wind tegen mijn blote handen. Mijn sjaal moest halsoverkop uit het vet worden gehaald. Mijn Libello uit mijn toilettas, mijn zakdoeken uit de ladekast. Alsof ik plotseling naar een ander seizoen geslingerd was.
Ineens werd het ook nooit meer licht. Pikdonker is het als de wekker gaat. Met mijn fietslicht aan rijd ik naar het station. Als ik na een lange dag werken terugga, laat ik het licht op mijn fiets gewoon aan. Ik word omringd door duisternis. Plotseling.
Deze ochtendspits was erger dan anders. Het regende koude ijspegeltjes die als munitie op mijn blote gezicht werd afgevuurd. Mijn handen probeerden tevergeefs dekking te zoeken in de mouwen van mijn jas. Dan maar één om één in het warme holletje van een jaszak. Elke keer dat ik iemand inhaalde, reusachtige, zichzelf voortduwende poncho's, had ik spijt. Zo'n brede, wapperende plastic rug waar je je achter kunt verschuilen is aangenaam, maar ik had haast. Ik moest de trein halen. Steeds kwam het open veld als een nare verrassing. Alsof iemand een emmer in mijn gezicht leeggooide.
De herfst kan je treurig stemmen. Het verval van frisse dagen. Maar niets is erger dan in het pikdonker in de stromende regen een parkeerplaats vinden voor je fiets bij het Centraal Station in Amsterdam.
Ik liep rondjes met mijn tweewieler aan de hand en zag geen enkele mogelijkheid om mijn fiets te stallen. Wel zag ik de borden dat je fiets zou worden weggesleept als je hem buiten de rekken zou plaatsen. Er was niet eens een plekje waar ik mijn fiets illegaal tussen zou kunnen wurmen. De fietsen waren overal. Beneden een rij en er boven, volgens het dubbeldeckersysteem. Sommige reizigers waren zo wanhopig geweest dat ze hun fiets in het gangpad op de standaard hadden gezet. Anderen hadden hun lichtere exemplaren horizontaal op een rij fietsen gelegd. Sommige fietsen hadden geen wielen. Ik liep een stuur voorbij. Een kettingslot lag werkeloos in een hoek.
Mensen passeerden elkaar mopperend. Een vrouw die minstens acht maanden zwanger was, moest haar fiets uit een hoge stallingsplek halen. Ze zette haar grote tas naast zich neer, keek naar boven, zette haar handen in haar zij en zuchtte. Haar lange haren waren als natte slierten tagliatelle aan haar wangen vastgeplakt. De capuchon van haar regenjas hing als een uitgeblazen ballon in haar nek.
Ik zette mijn fiets aan de kant en hielp haar.
Zwanger stapte ze op de fiets. Ze bedankte me.
Snel pikte ik het plaatsje in.
De jury heeft unaniem voor één afbeelding gekozen. Het is een handbeschilderd plankje van H e r m a n (zie ook zijn flickr-account waar hij bijna dagelijks handbeschilderde plankjes naar uploadt). Ik ben vereerd dat een plankje van zijn hand nu in het teken van De weekenden waren voor haar staat.
Ik zal Herman tijdens mijn boekpresentatie voor het eerst zien en hem zijn gewonnen boek overhandigen.
Het was geen heel moeilijke beslissing, maar ik vind het wel rot voor degenen die nu net naast de boot vallen. Want er waren er zo veel zo mooi. Dus ik zal iets leuks maken van de kandidaten die het net niet haalden - alleen heb ik daar nu geen tijd voor. Ik moet verder met het Project anders komt het niet op tijd af. Nog even geduld!
Hierbij de winnende afbeelding:
De deadline van de prijsvraag voor De weekenden waren voor haar ging vannacht om 23:59 zoef voorbij.
En toen had ik 37 74 prachtige inzendingen.
Of nou, laat ik niet overdrijven, niet alle 37 74 waren prachtig.
Maar sommige afbeeldingen zijn meesterlijk schoon of goed bedacht. En sommige mensen hebben er echt werk van gemaakt.
Iedereen die ingestuurd heeft: heel, heel, heel erg bedankt. Het was bijzonder om ze te krijgen.
De jury, bestaande uit Merel en twee katten, trekt zich nu even terug en zal na het conclaaf meer duidelijkheid verschaffen.
Ook over waar die afbeelding nou in 's hemelsnaam voor bedoeld was.
Ik zie het Worddocument van de tekstschrijver van de HEMA, en de opmerking van de inhoudsdeskundige voor me.
Zonder 'wijzigingen bijhouden' en over het hoofd gezien.
De kist ging de grond in, begeleid door zacht mechanisch brommen.
Daar ging ze, een van de liefste en stoerste vrouwen van de hele wereld. Mijn ogen waren rood. De overweldigend warme ontvangst die ik bij aankomst had gekregen hadden mijn tranen alleen maar heviger gemaakt.
Ik kon niet naar die kist kijken, die langzaam maar zeker in de diepte verdween.
Voor me stond een haag van mensen en ik vond dat maar beter ook.
Liever herinner ik me haar heel anders.
Heel anders.
Mijn blik gleed weg en mijn oog viel op het graf naast het hare, ogenschijnlijk zojuist pas dichtgemaakt.
Er lag een Feyenoord-sjaaltje over de steen.
De begrafenis was in de buurt van Rotterdam.
Daarna zag ik dat de overledene De Joode heette.
Ik grinnikte. Omdat het, ondanks alles, grappig was.
Maar vooral omdat zij er zeker ook om gegrinnikt zou hebben.
Toen moest ik weer huilen.
Omdat ze er niet meer om zou grinniken.
Warempel, ik verneem net van de secretaresse van de publiciteitsmedewerker van merelroze.com bv dat de winnaar ook verzekerd is van een exclusief ticket voor de boekpresentatie op 31 oktober. Daar zal Aaf Brandt Corstius het eerste exemplaar van De weekenden waren voor haar overhandigen aan Merel Roze (dat ben ik dus gewoon hè).
Dat gun ik u ook.
Dat treft!
Dit alles deed ik namelijk om iets te knutselen om mijn nieuwe roman te promoten. Nu ben ik nog naar één ding op zoek.
Een mooie/gave/grappige/leuke afbeelding waarop staat:
Wat is er vroeger in godsnaam gebeurd?
Deze zin mag met graffiti op de muur zijn gespoten, mag met koelkastmagneten geschreven zijn, mag in Photoshop gemaakt zijn, mag op je rug zijn getippext, of mag in wasknijpers zijn uitgespeld.
Als het formaat maar 800x600 pixels is (en dus ook in liggend formaat, niet 600x800!).
Wat te doen? Stuur de afbeelding met de tekst zo snel mogelijk, maar vóór woensdag 22 oktober naar deweekendenwarenvoorhaar@gmail.com.
Plaats hem ook op je site (in kleiner formaat, lijkt me dan). Als je een site hebt.
De mooiste inzending verdient een plekje in mijn publiciteitsdingetje (hoera) en op mijn site natuurlijk. Wereldwijde roem verzekerd! Bovendien stuur ik je dan ook een gesigneerd exemplaar van De weekenden waren voor haar en eventueel van Fantastica.
Je mag zo veel inzendingen insturen als je wilt.
Veel plezier met fröbelen!
Het is heel heilzaam.
Op Utrecht Centraal liepen twee vrouwen op elkaar af.
"Hee, hoe is het met jou?"
Kus kus.
"Goed! Ik weet alleen niet wie de baby nou is."
"Weet je nog steeds niet wie de baby is?"
"Nee, ik ben er nog steeds niet achter, maf hè?"
Huu.
Misschien een idee voor de Avro?
Na Wie is de Mol nu Wie is de Baby?
Ik ga mijn abonnement bij XS4ALL opzeggen. Dat is verder niet zo interessant, maar ik hoop dat iemand me er nog van weet te weerhouden. Ik hou namelijk heel erg van XS4ALL, ik verdedig het bedrijf altijd als mensen zeggen dat het veel te duur is, ik voel me trots om bij XS4ALL te horen en ik sta waar zij voor staan.
Maar ik heb nu al meer dan een maand geen internetverbinding.
Ik krijg 1 op de 2 keer niemand aan de telefoon als ik de helpdesk bel.
Als ik wél iemand aan de telefoon krijg (na 20 à 30 minuten) is diegene vaak volkomen ongeïnteresseerd, één uitzondering daargelaten.
Ik kreeg een nieuw modem, na heeeeel lang zeuren en na 60 minuten alle mogelijke errors en instellingen na te zijn gegaan, terwijl ik zei dat ik dat allang allemaal had gedaan.
Het modem werd bezorgd, maar ik was er niet, dus ik moest wachten tot zaterdag om het op te halen op het postkantoor.
Het nieuwe modem bleek het verkeerde modem, namelijk eentje voor ISDN.
Of ik het nieuwe modem even wilde terugbrengen naar het postkantoor en het terug wilde sturen. Kostte me weer een paar uur door hun fout, en weer wachten tot zaterdag.
Het tweede nieuwe modem leek alles goed te doen, maar de bijgeleverde cd werkt niet (zowel niet in mijn laptop als in mijn pc). Mét draad verbinden lukt ook niet. Toen moest ik het modem resetten, en dat kon alleen met een analoge telefoon. Alsof ik die heb! Gelukkig heb ik wel geweldige buren.
De helpdesk is al de hele ochtend te druk. Dan word je niet in de wacht gezet, maar wordt er gewoon opgehangen.
Ik betaal 54,95 euro per maand.
Wie kan mij ervan overtuigen dat ik bij XS4ALL moet blijven?
Het doet namelijk pijn.
Update: mijn verbinding werkt, applaus voor helpdeskmedewerker Stefan Vermeer, nu hopen dat het heeeel lang goed gaat. :-)
(en er zijn andere medewerkers van XS4ALL die hart voor de zaak hebben, die mij nog mailden of ze iets konden betekenen)
Ik bestelde een cappuccino op het perron. Op het perron is alles heel erg duur. Alles wat een verdieping lager ook verkrijgbaar is, is op het perron altijd duurder. Soms wel 50 cent (Goedemorgen ontbijt).
De man achter de balie gaf mij mijn cappuccino meteen.
Het ging te snel. Er was geen tijd geweest om de koffie te 'zetten'.
'Dat was wel heel snel', zei ik.
'Ja, wat denk je?', zei de man. 'Ik tap vooruit. Wist je dat koffie 28 seconden duurt? Denk je dat mensen het geduld hebben om 28 seconden te wachten op hun koffie? In de ochtendspits? Heb je die gezichten van die mensen wel eens gezien? Die zijn al boos als ze hier binnenkomen. Als ze dan 28 seconden moeten wachten op hun koffie, geven ze ons de schuld als ze de trein missen. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Je kunt zeggen dat ze eerder van huis moeten gaan als ze hier nog koffie willen hebben, maar daar is geen beginnen aan. Moet je eens tegen ze zeggen, worden ze gek. Ze denken allemaal dat die halve minuut die ze nog hebben, als ze hier de roltrap op komen gestormd, alleen voor hen is. Kwaad, als ze zien dat er meer mensen op het idee zijn gekomen om koffie te kopen! Je doet er niets aan. Behalve vooruit tappen. Ik tap vooruit.''
'Oké', zei ik. 'Ik geloof dat ik het begrijp.'
'Cappuccino duurt trouwens maar 18 seconden', zei hij. 'Maar toch. Het is toch 18 seconden.'
