Onze Taal heeft altijd van die leuke taalmissers op de achterkant van het blad staan, waarom ik me graag verkneukel.
Maar Onze Taal is zelf ook heel grappig! Weliswaar zijn ze niet taalgerelateerd grappig (het lijkt mij heel moeilijk om bij Onze Taal te werken, omdat je dan echt nooit, maar dan ook nooit, een tikfoutje of stijlzetje mag maken - moet het in de eerste zin waarom of waar om zijn bijvoorbeeld), maar toch heel idioot.
Onderstaande melding suggereert dat Onze Taal hard bezig is om de zoekmachine sneller te laten werken. Zowel de constructie 'Op dit moment' als het woordje 'nog' duidt daarop.
Maar deze melding krijg ik bij Onze Taal al sinds de eerste dag dat ik de site ooit zag (ergens aan het begin van dit millennium)! Ik zou graag een tekstwijziging willen voorstellen van maar één woordje: 'Op dit moment is de zoekmachine nog steeds langzaam'.
Ook heel ingewikkeld is deze melding van Gmail:
Ik was niet eerder zo dicht in de buurt geweest van een lid van het koninklijk huis. Nu wil ik allemaal excuses maken, dat het koninklijk huis me niets doet, en dat het heus niets voorstelt om daar lid van te zijn, en dan wil ik iets intelligents zeggen over de monarchie en geld, maar eigenlijk vond ik het best leuk om zo dicht bij een lid van het koninklijk huis te zijn. Het ging hier om één van de leukste leden, wel een aangetrouwde.
Wij stonden allemaal te wachten tot Mr. Pieter van Vollenhoven de trap af zou komen.
Wij luisterden naar covers van Nederlandse klassiekers die niemand ooit zou mogen proberen na te doen.
Wij tikten een nootje en een glaasje champagne weg.
Wij maakten grapjes in afwachting.
Toen kwam hij van de trap geschreden, zijn jas nog snel even dichtknopend, in gezelschap van de baas van de locatie.
Alle blikken, camera's en microfoons aanwezig hadden alleen nog maar oog voor hem.
Hij glimlachte en ging ontspannen zitten. Groots en bescheiden.
Na een tijdje was het zo ver.
Hij werd op het podium geroepen en hij hield een praatje. Een leuk praatje. Dat doet hij goed.
Hij kreeg een boek, want daar was dit allemaal om te doen.
Alle blikken, camera's en zelfs de microfoons waren op het boek gericht.
Iedereen probeerde een glimp op te vangen van de gouden letters op de kaft.
En dat boek had ik geschreven.
Elk jaar reis ik tijdens het Internationaal Filmfestival Rotterdam vele kilometers naar onherbergzame streken en wereldsteden. Dit jaar bleef ik helaas thuis. Onder het motto 'je moet ten minste 1x per jaar naar 5 films op 1 dag' ging ik voor het eerst naar het Oscarweekend van Het Parool, in Pathé de Munt op het Muntplein in Amsterdam.
Alle films die in vijf verschillende zalen werden vertoond, waren voor minimaal één Oscar genomineerd. Niet allemaal voor de prestigieuze beste film, maar sommige ook voor de toch wat mindere prijzen beste kostuums of muziek of tekenfilm. De dag begon om 10.30 uur. Met croissantjes en koffie begonnen wij met:
American Gangster
Een maffiafilm in New York zonder Italianen. Denzel Washington profiteert in de jaren '70 van de oorlog in Vietnam. Hij is de koning van zijn eigen drugsimperium in Harlem en ver daarbuiten. Russel Crowe geeft leiding aan een undercoverteam van niet-corrupte agenten (een unicum in die tijd, zo leerden wij) en probeert zo de drugswereld op te rollen. Twee heren, voor wie je beide op een andere manier toch sympathie krijgt, die allebei doen waarvan ze denken dat het het beste is. Geen unieke film, maar wel een enorm goed verzorgde vertelling met prima acteerwerk. Uitermate onderhoudend.
Enchanted
Natuurlijk wilde ik hier niet naar toe, maar het gebeurde toch. Gelukkig stonden we na drie minuten hinnikend van de lach alweer buiten. Disney op z'n slechtst: plat, voorspelbaar, lelijk getekend, zelfs na drie minuten. En toen ze ook nog gingen zingen, verlieten we de zaal. Misschien hebben we van alles gemist, maar de mensen die na de film uit de zaal kwamen, waren jaloers op ons. Wij zagen in de tussentijd:
Surf's Up
Het was de enige film die pas begon nadat The Enchanted al was begonnen, anders was ik ook hier zeker niet naar toe gegaan. Een animatiefilm over pinguins die gaan surfen (?) en dan ook nog in de Nederlandse nasynchronisatie. Met een beetje goede moed viel het uiteindelijk mee en moest ik een aantal keren lachen. Na de 'zware' American Gangster was het bovendien een welkome afwisseling. En we leerden dat het leven niet om winnen gaat, maar om liefde en vrienden. Dat u het ook even weet (ik vind het uiteraard onzin)(zonder winnen is er geen lol aan ja).
No Country voor Old Men
Jeej, de voor mij langverwachte nieuwe film van de Coen brothers! Al sinds lang ben ik fan van de manier waarop zij average American life laten zien op een alles behalve average manier. Bizar, gewelddadig, onvoorspelbaar en indrukwekkend, ook deze weer. Ik hoop dat Javier Bardem de Oscar wint voor beste bijrol, want dat deze gestoorde gek dezelfde man was als de hoofdrolspeler van Mar Adentro is verbluffend. Ook de andere rollen zijn fantastisch gecast (wij zeiden nog 'die hoofdrolspeler is ook compleet onbekend, ik heb hem nog nooit gezien', maar bij thuiskomst bleken wij hem die dag al eerder te hebben gezien! Haha, in American Gangster, zelfs in een vrij grote rol). Met verbazing heb ik kennis genomen van de ontwikkelingen in het verhaal. Waar je bij American Gangster mooi aan het handje wordt meegenomen en je aan het einde geen vragen overhoudt, val je hier midden in een drugsafrekening die steeds weer vragen oproept, tot aan het einde toe. Mijn favoriet van de dag.
The Savages
Hoewel ik de The Savages ook erg mooi vond, overigens, dus dat is ook een beetje mijn favoriet. Zo bizar als No Country for Old Men was, zo realistisch is The Savages. Mooi is dat twee van mijn favoriete bijrolacteurs nu eens mogen schitteren in een hoofdrol. Philip Seymour Hoffman (in 2001 sprak ik hier al eens mijn lof over hem uit) was weer goed en de minder bekende Laura Linney mag van mij snel weer een hoofdrol. Een lieve, kleine familiefilm over een broer en een zus die ineens hun aan demetie lijdende vader moeten verzorgen. Terwijl ze ook hun eigen sores hebben en hun jeugd nog lang niet hebben verwerkt.
De vijfde film skipten we.
Het Oscarweekend heeft er een fan bij.
Tijdens het IFFR moet je vanwege de sfeer, kwaliteit en thema's van de films vaak veel beter je best doen dan tijdens het Oscarweekend. Toch was ook dit zeer de moeite waard. Ik heb drie films gezien die ik echt niet had willen missen. En bijkomend voordeel: geen verschrikkelijke zitplaatsen zoals in sommige zalen in Rotterdam, maar permanent luxe Pathé-stoelen en dito geluid en beeld.
Maar nu niet volgend jaar allemaal gaan hè, het was zo precies druk genoeg. :-)
'Het ziet er keurig uit', zei de mondhygiëniste, 'je hebt de tips van de vorige keer goed opgevolgd.'
Het is altijd fijn om complimenten te krijgen.
Ik had geen idee welke tips ik vorige keer had gekregen.
'Ik zie veel minder tandsteen, dus dat poetsen van je tandvlees gaat beter.'
Ohja!
Na 31 jaar was ik erachter gekomen dat je niet alleen je tanden moet poetsen, maar ook een stukje van je tandvlees.
Het was binnengekomen als een schok. Waarom noemen we het dan ook tandenpoetsen en niet tandenenstukjetandvleespoetsen?
Ik denk juist daarom.
De beoefenaars van het vak mondhygiënistiek hebben gedurende mijn leven een baandoorbrekender ontwikkeling doorgemaakt dan de onderzoeken naar kanker. Vroeger was de mondhygiëniste een wat oudere vrouw, die erop uit was mij te pijnigen. Ze had geen sociale vaardigheden, maar wel ferme spierballen die je terug de stoel induwden als je wilde ontsnappen. Als je weg mocht, kon je minstens drie dagen niet normaal kauwen. Al het tandvlees was tot bloedens toe opengekrabd en verkeerde in opgezwollen staat in je mond.
Hoe ouder ik werd, hoe jonger de dames van de mondhygiëne leken te worden. Zachtaardig en vriendelijk en net van school. Die van gisteren spande de kroon. Alsof ik in een massagestoel lag, in plaats van in de wachtkamer voor de dood, behandelde ze mijn gebit, onderwijl met een zoetgevooisde stem fluisterend, zodat ik welhaast in slaap viel. Met haar fluwelen haakjes verwijderde zij elegant de zaken die niet in mijn mond moesten verkeren.
'Heb je net drop gegeten?', vroeg ze.
Ik schrok wakker.
Doe je zo je best, om goed gepoetst ten ijs te komen, denken ze dat je drop eet!
'Uh, auuijk, i', zei ik.
'Oh sorry, ik haal even dat ding uit je mond.'
'Nee, natuurlijk niet, ik ging toch hierheen?', zei ik.
'Gebruik je spoelwater?'
'Euh..., nee?'
'Je tong is zwart.'
Ze pakte een spiegeltje en liet me kijken. Mijn tong was zwart als ebbenhout. De mondhygiëniste had al tien minuten in mijn mond gekeken toen ze er eindelijk over durfde te beginnen. Ik leek Dracula. Alsof ik meters trekdrop had gegeten.
'Heb ik een dodelijke ziekte?', vroeg ik haar.
'Dat weet ik niet', zei ze. 'Maar misschien heb je iets zwarts gegeten?'
Twee boterhammen met kaas, dat was het enige.
De wijn, van eergisteren.
'Ik heb eergisteren wijn gedronken', zei ik.
'Wat was dat voor wijn?', vroeg ze verschrikt.
Ik vermoedde dat ze te jong was om te drinken.
Ze gaf me de tip mee om bij het tandenpoetsen ook een keertje mijn tong mee te poetsen.
Gisteren poetste ik twee keer mijn tanden, twee keer een stukje van mijn tandvlees, en twee keer mijn tong.
Hij is nog steeds zwartgeblakerd.
Nog vier weken en een beetje. Dan stap ik uit het vliegtuig op JFK en laat ik mijzelf in een taxi naar Manhattan vervoeren.
De dag erna wordt het lente en zal ik mijn traditionele lenteroep schreeuwen vanaf de daken van - ik noem maar een hoog gebouw - het Empire State Building.
Vette shizzle!
Heden: druk bezig met de voorpret.
Als ik naar een ander land ga, probeer ik altijd een fijn boek te vinden dat zich daar afspeelt.
Nu is het aanbod wat New York betreft uiteraard overweldigend.
Daarom: welk boek moet ik zeker lezen als ik naar New York ga / in New York ben?
Normaalgesproken word ik opstandig van te hippe en te bedachte concepten. Ik was dan ook nogal sceptisch over mijn eigen plan.
Beware, op 14 februari.
We zouden gaan eten in ctaste, een restaurant waar je eet in het donker.
Ik zette de voordelen op een rij:
* je kunt in je slobberbroek aanschuiven, niemand die het ziet
* je hebt een excuus om geen hoge hakken te dragen (dat struikelt zo lekker)
* je ziet de stelletjes niet klef Valentijns doen
* het is spannend
* de bediening in het restaurant is blind, dus je kunt 'ja lekker' zeggen en dan toch een kotsgebaar maken
Vooral dat laatste argument gaf de doorslag.
Zo togen wij gisteren richting de felverlichte serre met loungebanken, alvorens ons in het grote avontuur te storten.
In niets leek de ervaring op wat ik had verwacht. Zelfs het donker leek niet op wat ik van tevoren voor me had gezien.
In het restaurant was het donkerder dan donker en dan nog wat donkerder.
Elk kiertje waar eventueel licht doorheen zou kunnen komen, was verduisterd.
Het was pikpikdonker, en pas als je daar zit, weet je wat ik bedoel.
Dus denk niet dat je het kan truken door je ogen even dicht te doen.
Totale paniek maakte zich, nadat ik eenmaal aan de tafel zat (alles op de tast, met een persoonlijke ober die je aan de hand meeneemt) van mij meester.
Ik klampte me letterlijk vast aan mijn disgenoot (een groot voordeel van eten in het donker).
Ik hoorde alles heel goed, had geen oriëntatiegevoel, was de controle kwijt over alles wat ik normaal zo goed weet te beheersen.
'Je moet blijven praten, anders denk ik dat je wegbent', zei ik tegen L. Vreemd genoeg praatte ik heeeeeel zachtjes.
'Maar je hebt me keihard vast!', fluisterde L.
'Ohja!!!', zei ik.
Na een kwartier durfde ik mijn handen te gebruiken om de tafelranden af te tasten, om te voelen of er iemand achter me zat, naast me was. Ik stootte mijn vinger tegen een muur, maar verder was er niemand in de directe nabijheid. Ik voelde dat ik maar één vork had, en twee messen. Later zou bestek in het pikpikdonker nogal overbodig blijken. Om mij heen hoorde ik mensen dan ook hun vingers aflikken (terwijl ik eerst dacht dat iedereen vet liep te bekken met elkaar, zonder zich in te houden)(de waarheid was, dat iedereen vet liep te bekken met elkaar, maar daarin juist heel stilletjes deed).
Het eten kwam.
'Ik proef vis!', zei ik.
'Ik proef vlees!', zei L.
'Ik proef, wat is dit ook alweer, ik weet het wel, ik weet het wel, het is heel lekker, oooooh, wat is dit ook alweer, ooooogggg, hoe heet dit spul. Ja, ik weet het! Het is gekarameliseerde ui!', zei ik (vul bij gekarameliseerde ui alle andere dingen in die ik niet meteen herkende).
'Daar zitten ook mensen', zei ik, terwijl ik wees.
'Waar bedoel je, want je wees vast ergens heen, maar dat kan ik nu niet zien hè.'
'Ik wil nog wel wijn', zei ik.
'Ohja, we hebben wijn, waar is mijn glas?', vroeg L., terwijl hij voelde.
'Tafel zes, zijn jullie tevreden?'
'Help, je laat me schrikken. Nou, wij willen nog wel wat wijn', zei ik.
Onze gids/ober pakte onze lege glazen.
'Merel', zei L., toen de ober weggestruikeld was. 'Dat was heel onbeleefd!'
'Hoezo?'
'Ik had nog heel veel wijn en nu is het weg!'
Vooral tonijnsteak doet het erg goed in het donker.
En zoete aardappelpuree.
Ik zou zo nog 3400 woorden kunnen wijden aan deze bijzondere avond. Ik doe het niet.
Het is veel leuker om het zelf te ontdekken.
Voor het stoplicht stonden drie agenten op hun mountainbikes. Op hun rug stond heel groot dat ze van de politie waren, alsof er ook andere Amsterdammers zijn met zulke dure fietsen. Ze hadden hun kont op het zadel, en één voet op de grond. Met z'n drieën vormden ze een indrukwekkend rijtje en alle fietsers achter hen bleven keurig wachten voor het rode stoplicht.
Zoals dat vaker gaat, ook al denk je soms dat het nooit meer gaat gebeuren: het stoplicht ging op groen.
Links, over de drukke Vijzelstraat, kwam een meisje aan gefietst.
Zij was luidruchtig aan het bellen en reed hartstikke door rood.
Toen pas zag ze onze groep oprukken.
Ze besefte dat ze keihard door moest trappen om onze groep voorbij te gaan voor wij haar met z'n allen aan zouden rijden.
Ze ging een poging wagen.
Toen pas zag ze de drie agenten.
Ze schrok, en gilde iets door haar mobiel.
Ze ging hard in haar remmen staan, haar tas met kort hengsel aan haar stuur draaide door haar plotselinge pas op de plaats een heel rondje om de stang en piepend kwam de fiets tot stilstand.
Ze lachte bevallig naar de agenten alsof ze hoopte dat ze er daardoor mee weg zou komen.
Haar mobieltje verstopte ze in haar hand.
Wij vroegen ons af wat de agenten op hun stoere mountainbikes zouden doen. Tot onze verbazing reden de voorste twee agenten rustig als tijdens een fietstochtje op het platteland naar de overkant, zonder het meisje te berispen.
De derde agent bleef staan. Hij was een blanke uitvoering van een jonge Ruud Gullit, maar dan met zijn huidige kapsel.
Oeh, ze hing. Hij zou haar eens flink op haar donder geven.
Hij lachte breeduit.
'Sukkeltje', zei hij toen, hoofdschuddend.
Daarna fietste hij rustig naar de overkant.
Voor iedereen die, net als ik, taalverwarring dankzij het T9-woordenboek op de mobiel leuk vindt: klik en vul aan.
Via Taalpost, waar ik mij sinds 1 januari met veel plezier op geabonneerd heb.
Ik wist niet van het bestaan van Taalpost, tot ik vernam dat ze een zin van mij hadden uitgeroepen tot mooiste zin van 2007, samen met zinnen van Jan Wolkers en Jeroen Brouwers!
Hoewel dat een van de mooiste dingen was die ik in mijn schrijvende leven heb meegemaakt, laat staan in 2007, had ik dat hier nog niet durven vermelden.
Bij deze hieronder.
Vanochtend was het, zoals wel vaker, 8,8 kilometer fietsen naar mijn werk. Na mijn werk moest ik even ergens langs. Dat blijkt, nu ik het op routecraft nakijk, ook precies 8,8 kilometer geweest te zijn. Na die locatie ging ik mensen ophalen op 5,7 kilometer. Daarna ging ik, met iemand achterop, 1,8 kilometer verderop. En toen ging ik 3,05 kilometer weer terug naar huis.
Je kunt nul keer sporten voor 150 euro, ik fiets dan wel 28,15 kilometer, ook extra gratis.
Sommige mensen grappen uit schuldgevoel wel eens dat zij voor één keer sporten maar liefst 50 euro betalen.
Omdat ze maar één keer gaan per maand, op hun maandabonnement van 50 euro.
Hahahaha.
Ik wou dat ik dat kon zeggen.
Nul keer sporten kost me nu na drie maanden al 150.
Maar goed.
Je kop in het zand steken is lichamelijk ook best vermoeiend.
In de nacht van de dag dat ik een bikini, een nieuwe sjaal en paaseieren kocht, fietste ik door liters koude natte sneeuw naar huis.
Binnen de kortste keren was ik doorweekt en koud als mijn vriezer - toen die het nog deed.
Om de ontberingen het hoofd te bieden, zongen we een lied.
(Eerst riepen we steeds Het Sneeuwt! Het Sneeuwt!, maar daar word je na een tijdje ook niet warmer van)
'Kom mee naar buiten AAAAAAAllemaal, dan zoeken wij de wielewielewaal', zongen wij keihard. We waren de enigen op straat en de rest kon ons niet zien omdat ze sneeuw in hun ogen hadden.
Het hielp wel even tegen de kou.
Daarna ging het mis.
'Dudeljoho, klonk zijn lied', klonk het ineens naast me.
'Hee hallo!', riep ik. 'Het is judeljo.'
'Dudeljo, en anders niet', zei hij.
'Judeljo!', zei ik.
'Dudeljo!', zei hij.
'Judeljo!', zei ik.
'Dudeljo!', zei hij.
'Judeljo!', zei ik.
'Dudeljo!', zei hij.
'Judeljo!', zei ik.
'Dudeljo!', zei hij.
'Judeljo!', zei ik.
'Dudeljo!', zei hij.
'Judeljo!', zei ik.
'Dudeljo!', zei hij.
Gelukkig kreeg ik al snel gelijk (en het warm, van al dat gediscussieer).
Ik wist het dan ook zeker.
Dudeljo, tssssss.
Hoewel ik helemaal overtuigd was van mijn gelijk, had ik toch de behoefte het triomfantelijk te kunnen presenteren.
Er bleek maar één normaal persoon de tekst van het liedje op internet te hebben gezet.
Tegenover 495 dudeljo'ers.
